Artı 5

Beşeri Aşk

Beşeri Aşk

Her yazıda adı geçen, şiiri senin var ettiğin acıyla beslenen kalem,senden aldığı cesaretle yankılanan tını, adınla var olan bir âlem…
Aşk imiş meğer dile besmelesiz zikredilmeyen.
Kanın akışını sürdüren, kalbin ritmini sağlayan yine sen.
Günah imiş bu kutsallığı boş lakırdı haline getiren.
Caiz olanmış bu aciz bedenlere sessizce hoş sada eden.
Dostlarım, Aşk anlatılamamaktır, aslinda hakkında yazılanlar ismin(gerçeğin) önüne getirilen sıfatlardan ibaret. Aşk bazen sevgilinin ağzından çıkan tek harf, bazen kirpiklerinden süzülen bir șilep bazende gitmeden önce son defa dönerek attığı tek bakış.
Bu nimetin hakikati saklamaktır. Konuşamamak, dokunmaya cesaret dahi edememektir.
Bilmemektir aslında, kendinden vazgeçmek birazda…
Oysa ne güzel söylemişti acısıyla mutlu, çektiği ızdıraptan memnun Fuzuli ;
Mende mecnundan fûzun aşıklık istidad-ı var
Sadık-ı aşk menem mecnunun ancak adı var

Üstadımız kendi aşkını Kays’ımızdan daha fazla olduğunu onun ancak adının Mecnun’a çıktığını kendine has üslubuyla nasıl da damlatmıș satırlara .
Ona göre Mecnun ki aşık olduğu sevgilisini bırakarak ardından, kendini çöllere atan. Sevdiğini her önüne gelen varlığa anlatan.
Kurda, kuşa, insana…
Oysa sır olanı ifşa etmek niye?
İşte Fuzuli bundan yakınarak yazar, dillerde destanlașan belkide anlamından yoksun olduğumuz bu beyitleri.
Üstadımız ki mesnevileștirdiği aşkı bilinmez bilinse dahi kendinden başkası tarafından görülmez. Aşk o denli kutsaldır ki ten tene değdiği vakit büyüsü bozulur. Ondandır Keremin küle dönmesi keza yer almazdı, Aslı’nın yanında adı. Ve yine tozlu kitaplar yazmazdı ayrılıklarını.
Ne vakit ki senin Leyla’nı senin gözünle bir başkası görür, senin dudaklarından süzülen dua misali isim bir başka dudaktan dökülür.
Mecnun sıfatının değeri kalmaz. Aşkın yazılmamış öncelikli kuralı bozulmuş olunur.
Dostlarim aşkın her hali kutsaldır. İlahi, beşeri, vatani. Sevginin kapıları tenkide kapalıdır. Kişiselleştirilemez, yadırganamaz.
Nasıl ki karşında gözbebeklerine kitlendiğin halde özlemin en son basamağındaysan, eli kalem tutmakla nasırlașan şair misali soyisminden vazgeçecek kadar göze alıyorsan, her zerresini düşlediğin zamanını,
Suretinden aldığın ilhamla doldurduğun sayısız sayfalarını feda ediyorsan uğruna ve de kıskanırsan şehrini kurduğun gözlerini yine sahibinden,
Hasretini gün ışığında içinde biriktirmiş gecelere saklamișsan asırlarca,
Söylemeye korktuysan başkasına sırrınıza mahrem olma korkusuyla
Evet sende sevginin en muzzam halini yaşamışsın…

Adanzeyeedebiyat – Artı 5

BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ